Onder 4.9. Centrale Raad van Beroep 5 september 2019

Omdat het Uwv zowel met betrekking tot bestreden besluit 1 als met betrekking tot bestreden besluit 2 een gewijzigd standpunt heeft ingenomen, heeft de rechtbank beide bestreden besluiten terecht vernietigd. Uit 4.1 tot en met 4.8 volgt dat het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van betrokkene terecht met ingang van 31 januari 1996 heeft vastgesteld op 45 tot 55% en met ingang van 22 februari 2012 op 55 tot 65%. De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd voor zover de rechtbank heeft bepaald dat het Uwv een nieuwe beslissing op het bezwaar tegen het besluit van 9 juni 2016 neemt met inachtneming van haar uitspraak. Gelet op het gewijzigde standpunt over de aanspraken van betrokkene met ingang van 31 januari 1996 moet de aangevallen uitspraak eveneens worden vernietigd voor zover de rechtbank heeft bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde bestreden besluit 1 geheel in stand blijven. Het hoger beroep van betrokkene slaagt in zoverre. Het hoger beroep van het Uwv voor zover dat ziet op het oordeel van de rechtbank over bestreden besluit 2 slaagt. Om duidelijkheid aan partijen te geven over de aanspraken van betrokkene zal de Raad met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht zelf in de zaak voorzien door te bepalen dat betrokkene met ingang van 31 januari 1996 recht heeft op een WAO‑uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55% en met ingang van 22 februari 2012 op een WAO‑uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 55 tot 65%. De besluiten van 26 augustus 2015 en van 9 juni 2016 worden herroepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7085ca76dec320300bea647d9009608ea9316bba2500c5cd43906806bc6adf1b | shasum -a 256