Onder 4.6. Centrale Raad van Beroep 2 december 2020

Volgens vaste rechtspraak van het Hof kan een nationale regeling op een gebied dat op het niveau van de Unie niet is geharmoniseerd, die zonder onderscheid geldt voor iedere persoon of onderneming die op het grondgebied van de betrokken lidstaat werkzaam is, ondanks het feit dat zij tot een beperking van het vrij verrichten van diensten leidt, gerechtvaardigd zijn voor zover zij beantwoordt aan een dwingende reden van algemeen belang en dat belang niet reeds wordt gewaarborgd door de regels die voor de dienstverrichter gelden in de lidstaat waar deze is gevestigd, zij geschikt is om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaat dan ter verwezenlijking van dat doel noodzakelijk is (Zie onder meer het reeds aangehaalde arrest C-315/13, De Clercq e.a., punten 65 en 66, en het arrest C-515/08, dos Santos Palhota e.a., punten 47 en 48.). Met de registratieplicht en het verbod heeft de wetgever de bescherming van werknemers en de bestrijding van fraude in de uitzendbranche beoogd. Door de registratie als uitzendonderneming in het Handelsregister is het voor een ieder duidelijk of een onderneming zich in Nederland bezighoudt met het ter beschikking stellen van personeel en wordt toezicht en opsporing vergemakkelijkt. Met het verbod van artikel 7a, tweede lid, van de Waadi wordt ook beoogd het gedrag van de inlener te beïnvloeden. Dit zijn dwingende redenen van algemeen belang. Nu het Hof de beoordeling of de beperkingen, rekening houdende met alle relevante elementen, evenredig zijn ten opzichte van de verwezenlijking van deze doelen expliciet aan de nationale rechter laat (zie punt 70 van het arrest De Clercq e.a.), is er geen reden om op dit punt prejudiciële vragen te stellen aan het Hof, zoals appellante heeft verzocht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ec17c440f4cb4e824fb8cb0d3181c4f9e407df4e681737382f054d4448d1586 | shasum -a 256