Onder 1.2. Centrale Raad van Beroep 31 december 2020

2. De rechtbank heeft het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het medisch onderzoek zorgvuldig is verricht en dat alle naar voren gebrachte klachten, te weten klachten aan de rechterknie en de handen, op een deugdelijke en kenbare wijze zijn betrokken bij de medische beoordeling. Dat geldt volgens de rechtbank ook voor de eigen bevindingen uit psychisch en lichamelijk onderzoek en voor de in het dossier aanwezige informatie van de behandelend sector. Er is volgens de rechtbank geen reden om aan te nemen dat de verzekeringsartsen aspecten van de gezondheidstoestand van appellante hebben gemist. De vraag of het onderzoek van de verzekeringsarts gebrekkig is geweest kan in het midden worden gelaten, aangezien de verzekeringsarts bezwaar en beroep tijdens de bezwaarprocedure wel informatie van de behandelend sector bij het onderzoek heeft betrokken. Ook het feit dat appellante in bezwaar niet door de verzekeringsarts bezwaar en beroep is onderzocht, leidt niet tot een ander oordeel. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft kennisgenomen van het dossier, de door appellante ingebrachte medische stukken en het rapport van de primaire verzekeringsarts. Uit het rapport van de verzekeringsarts blijkt dat hij appellante tijdens het spreekuur lichamelijk heeft onderzocht. In het licht van de beschikbare medische gegevens heeft appellante volgens de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat het onderzoek onzorgvuldig is geweest op de grond dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep haar niet zelf heeft onderzocht, maar heeft volstaan met dossierstudie. Gewezen wordt op de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep van 28 maart 2007 (ECLI:NL:CRVB:2007:BA1976) en 22 december 2015 (ECLI:NL:CRVB:2015:4896). De rechtbank is daarnaast van oordeel dat de medische belastbaarheid van appellante op de datum in geding in de rapporten op inhoudelijk overtuigende wijze is gemotiveerd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft voldoende onderbouwd wat de verschillen zijn tussen de door bedrijfsarts S. Visser en de verzekeringsarts van het Uwv opgestelde FML’en en hoe deze verschillen moeten worden geduid. Voor het inschakelen van een deskundige bestaat volgens de rechtbank geen aanleiding. De rechtbank heeft verder overwogen dat het enkele feit dat appellante niet over financiële middelen beschikt om een deskundige in te schakelen, niet betekent dat de rechtbank verplicht zou zijn om een deskundige te benoemen in een situatie als hier aan de orde. Ook de geschiktheid van appellante voor de geselecteerde functies is volgens de rechtbank voldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55c4100e3645fc0ab821dc820dcd6f355ad02ec84e596240316cfc9ae56667a3 | shasum -a 256