Onder 1.4. Centrale Raad van Beroep 4 maart 2020

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft voorop gesteld dat de einddatum van de WW-uitkering van appellant van 11 juli 2017 in het besluit van 21 december 2016 onjuist is. Volgens de rechtbank leidt deze foutieve vermelding van de einddatum niet tot het oordeel dat de wet in dit geval buiten toepassing moet blijven. Hiertoe heeft zij overwogen dat het appellant redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hij geen recht meer had op WW-uitkering na 11 april 2017. Het besluit van 21 december 2016 bevat een uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en onvoorwaardelijke toezegging dat appellant tot en met 11 juli 2017 recht heeft op een WW-uitkering maar deze toezegging kan volgens de rechtbank bij appellant geen gerechtvaardigde verwachtingen hebben gewekt. De rechtbank heeft hierbij van belang geacht dat er bij appellant geen sprake was van een onduidelijk arbeidsverleden en dat de uitkeringsduur van de WW-uitkering uit de wet blijkt. Daarnaast heeft de rechtbank van belang geacht dat het appellant uit het besluit van 20 januari 2017, waarin hem is meegedeeld dat zijn WW-uitkering na 11 april 2017 stopt, duidelijk moet zijn geworden dat in het besluit van 21 december 2016 een onjuiste einddatum van de WW-uitkering is opgenomen. Verder heeft de rechtbank erop gewezen dat appellant in zijn WW-aanvraag van 11 mei 2017 heeft opgegeven dat de eerste werkloosheidsdag 11 april 2017 is en dat het Uwv bij besluit van

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a891f8a4221fd0006f83d5c4962812e48c14babbfe6926d71bf65eb209168d4c | shasum -a 256