Onder 4.3. Centrale Raad van Beroep 19 maart 2020

De rechtbank wordt gevolgd in haar oordeel dat er geen aanknopingspunten zijn om te twijfelen aan de juistheid van de belastbaarheid zoals deze door het Uwv is vastgesteld. De verzekeringsarts van het Uwv heeft weliswaar geen informatie opgevraagd bij de behandelaars van appellant, maar uit zijn rapport blijkt dat hij is uitgegaan van de diagnoses psychische stoornis door opioïden en angst en paniekstoornis. In dat verband heeft de verzekeringsarts aanleiding gezien tot het aannemen van een groot aantal beperkingen in de rubrieken 1 en 2 van de FML. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft kennis genomen van de diagnose PTSS, waarvan de psychotherapeut uitgaat, maar geen aanleiding gezien aanvullende beperkingen aan te nemen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in reactie op vragen van de Raad verduidelijkt dat de diagnose PTSS geen aanleiding geeft voor het aannemen van meer beperkingen. Toegelicht is dat gelet op de symptomen, zoals deze zijn beschreven in de brieven van de psychiater en de psychotherapeut in combinatie met de bevindingen van de primaire verzekeringsarts, voldoende rekening is gehouden met de klachten van appellant bij het vastleggen van zijn beperkingen in de FML. Het Uwv wordt hierin gevolgd. Uit vaste rechtspraak van de Raad volgt immers dat niet de diagnose bepalend is voor de vraag of een betrokkene al dan niet arbeidsongeschikt is, maar diens beperkingen ten gevolge van ziekte of gebrek per de datum in geding (zie onder meer de uitspraken van de Raad van 2 november 2007, ECLI:NL:CRVB:2007:BB7575 en van 28 augustus 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:2918). Niet is gebleken dat de verzekeringsartsen van het Uwv met de FML onvoldoende tegemoet zijn gekomen aan de lichamelijke en psychische klachten van appellant.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d43d45e092211604fdfa8c04c98e7d31f91a5268a7d9940149a035a2d3f8e45 | shasum -a 256