Onder 3.1. Centrale Raad van Beroep 16 januari 2020

Appellant heeft in hoger beroep zijn standpunt gehandhaafd dat onvoldoende rekening is gehouden met zijn psychische en fysieke klachten. Op 14 juni 2017 heeft een hartkatheterisatie plaatsgevonden en toen bleek dat sprake was van een aantal ernstige vernauwingen. In juli 2017 heeft hij een hartinfarct gehad en op 14 juli 2017 is hij geopereerd en zijn er drie bypasses geplaatst. Tot medio 2018 is hij door het Uwv volledig arbeidsongeschikt geacht. Volgens appellant is aannemelijk dat deze klachten ook al op de datum in geding speelden en hij meent, onder verwijzing naar de Standaard Duurbelastbaarheid in arbeid, dat daarin een aanvullende verklaring voor zijn moeheid en gebrek aan energie kan worden gevonden. Appellant voert verder aan dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep ten aanzien van de rugklachten een onjuist criterium heeft gehanteerd, namelijk of er een ernstig beeld is in plaats van of er beperkingen gelden. Er is echter een objectivering voor de pijn, zodat te rechtvaardigen is dat er aanvullende beperkingen gelden ten aanzien van buigen, frequent buigen, torderen, duwen en trekken, gebogen en/of getordeerd actief zijn en staan. Ook geven deze pijnklachten eerder vermoeidheid, wat weer tot een urenbeperking zou kunnen leiden. Appellant handhaaft dan ook zijn standpunt dat een urenbeperking aan de orde is en dat hij niet meer dan 20 uur per week licht werk zou kunnen verrichten. Appellant voert verder aan dat hij de geduide functies niet kan verrichten. De functies kennen een te hoge urenomvang en een te grote belasting voor de rug en/of een te hoog handelingstempo. Appellant verzoekt de Raad tot slot om een deskundige te benoemen, omdat er voldoende twijfel bestaat over het medisch oordeel van de verzekeringsarts bezwaar en beroep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/babdebe4480fbeff717ddc3b59abcbbc013ba311f827e5f612655e1adfeeaf9e | shasum -a 256