Onder 4.7.1. Centrale Raad van Beroep 30 april 2021

Appellant heeft primair, onder verwijzing naar het doel van artikel 11, derde lid, van het Rechtspositiebesluit staten- en commissieleden, betoogd dat door de handelwijze van het Uwv de deelname van burgers aan het politieke proces als volksvertegenwoordiger gefrustreerd en ontmoedigd wordt, zodat de volledige onkostenvergoeding die hij ontvangt buiten beschouwing dient te worden gelaten bij de berekening van zijn WAO-uitkering. Voor zover appellant daarmee aanvoert dat artikel 44, eerste lid, van de WAO in zijn geval (deels) buiten toepassing moet worden gelaten wordt als volgt overwogen. Artikel 44, eerste lid, van de WAO is een dwingendrechtelijke bepaling die het Uwv geen ruimte geeft om hiervan af te wijken. Volgens vaste rechtspraak houdt het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet het verbod in om wetten in formele zin, zoals in dit geval de WAO, te toetsen aan algemene rechtsbeginselen en brengt dit verder mee dat de rechter niet mag treden in de belangenafweging die de wetgever heeft verricht of geacht moet worden te hebben verricht (zie bijvoorbeeld, in navolging van het arrest van de Hoge Raad van 14 april 1989, ECLI:NL:HR:1989:AD5725 (het Harmonisatiewetarrest), en de uitspraak van de Raad van 19 juli 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:2622). Dit neemt echter niet weg dat, indien sprake is van bijzondere omstandigheden die niet zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever, dit aanleiding kan geven tot een andere uitkomst dan waartoe strikte toepassing van de wet leidt. Dit is het geval indien niet‑verdisconteerde omstandigheden die strikte toepassing zozeer in strijd doet zijn met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven. Deze bijzondere omstandigheden kunnen slechts bij hoge uitzondering worden aangenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/17188f26545de4159086df63ef81475d3b85cf487c74708e61c560559514bbdb | shasum -a 256