Onder 4.4. Centrale Raad van Beroep 5 april 2022

Appellante heeft aangevoerd dat het college haar draagkracht te hoog heeft vastgesteld. Zij ontvangt inkomsten uit studiefinanciering die lager zijn dan het normbedrag, zodat zij niet beschikt of redelijkerwijs kan beschikken over een (aanvullende) lening in het kader van de studiefinanciering. Deze grond slaagt niet. Uit artikel 33, tweede lid, van de PW volgt dat het inkomen uit studiefinanciering op grond van de Wsf 2000 in aanmerking wordt genomen naar het van toepassing zijnde normbedrag. Appellante kon redelijkerwijs beschikken over middelen uit studiefinanciering met een omvang van het maandelijkse normbedrag voor de kosten van levensonderhoud, ook al ontving zij die bedragen feitelijk niet. Dat het afsluiten van zo'n lening ertoe zou hebben geleid dat de schulden van appellante zouden toenemen, doet er niet aan af dat zij redelijkerwijs over het bedrag van de lening kon beschikken. De stelling van appellante dat zij geen arbeidsvermogen heeft en als gevolg daarvan een lening nooit kan terugbetalen, heeft zij onvoldoende onderbouwd. Appellante heeft in dit verband documenten overgelegd waarin staat dat zij ADHD heeft en hiervoor onder behandeling is. Ook heeft zij een document overgelegd waarin is beschreven dat hulpverlening nooit goed op gang is gekomen, dat appellante zelf werk heeft gevonden in de thuiszorg en dat de inschatting is dat appellante in aanmerking komt voor een doelgroepverklaring. Uit deze documenten kan echter niet worden afgeleid dat appellante geen arbeidsvermogen heeft.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c8dbe3da6f90630c1c6e5e918ddc032e3482939b3e505deeee9b3ac02e2d0875 | shasum -a 256