Onder 4.10.3. Centrale Raad van Beroep 15 mei 2025

4.10.3.3. Dergelijke omstandigheden deden zich hier niet voor. De wetgever heeft voorzien dat een bijstandsgerechtigde als gevolg van onvoorziene externe factoren niet tijdig kan terugkeren naar Nederland. De reisbeperkingen als gevolg van de coronapandemie, waardoor appellant volgens hem niet tijdig, binnen de termijn van vier weken, naar Nederland heeft kunnen terugkeren zijn zo’n factor. Dat de wetgever met de mogelijkheid van overmacht rekening heeft gehouden blijkt onder meer uit de wetsgeschiedenis. De termijn van vier weken is in de bijstandswetgeving voor het eerst opgenomen in artikel 13, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet werk en bijstand die op 1 januari 2004 in werking trad. In de memorie van toelichting bij die wet staat dat in het verlengde van de bestaande rechtspraak ook geen recht op bijstand bestaat indien de noodzaak van het langere verblijf buiten Nederland zou vaststaan of als dit langere verblijf te wijten is aan overmacht. Hierdoor bestaat er geen twijfel over dat de wetgever heeft bedoeld en voorzien dat bijstandsgerechtigden mogelijk door overmacht langer dan vier weken buiten Nederland zouden verblijven, maar dat dit geen reden vormt om het recht op bijstand voort te zetten. Dat de wetgever in deze context niet expliciet heeft overwogen dat de oorzaak van deze overmacht zou kunnen liggen in een pandemie maakt, anders dan appellant meent, niet dat deze overmachtsituatie niet in de wetgeving is verdisconteerd. Dit betekent dat de Raad niet toekomt aan de vraag of het bestreden intrekkingsbesluit door de toepassing van artikel 13, eerste lid, aanhef en onder e, van de PW in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbbc418d4b5a2d0624cdd6c2d6806e9b6ae4a98df60894f468ba411986701a1c | shasum -a 256