Alinea 133 Gerechtshof Amsterdam 18 februari 2002

5.13. Met betrekking tot het beroep van de inspecteur op kwade trouw overweegt het Hof het volgende. De inspecteur licht dit beroep toe met de stelling dat belanghebbende bij het sluiten van het compromis niet te goeder trouw was, en voert daartoe aan dat belanghebbende een onjuiste aangifte vermogensbelasting heeft gedaan en een door H vastgestelde aandelenwaardering heeft overgelegd, zonder dat daarbij telkens de waardedrukkende factoren zijn vermeld. Het Hof zal op grond van deze toelichting het beroep op kwade trouw in de eerste plaats verstaan als een beroep op strijd met redelijkheid en billijkheid. Aangezien, zoals hiervoor aangegeven, aan de uitspraak van 7 december 1999 de uiteindelijke verkoopopbrengst ten grondslag ligt, en de inspecteur niet heeft gerefereerd aan de aangifte vermogensbelasting van belanghebbende noch aan het rapport van H, en voorts belanghebbende zijnerzijds berust heeft in het niet in aanmerking nemen van de in bedoelde stukken opgenomen waarde per aandeel, valt niet in te zien dat de vaststellingsovereenkomst naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid partijen niet bindt. Voor zover de inspecteur met het beroep op kwade trouw doelt op het bepaalde in artikel 20i, tweede lid, tweede volzin van de Wet, tekst 2000, overweegt het Hof dat dit beroep faalt, nu het in het onderhavige geval gaat om een vaststellingsovereenkomst en deze blijkens het vorenoverwogene partijen bindt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/96b3e1eb4a7c3b457bd0d5b9a60e7a5d83ef84141dcae776e347193ee16f144b | shasum -a 256