Alinea 161 Gerechtshof Amsterdam 20 maart 2002

5.8. Met de foutenleer wordt beoogd te voorkomen dat een bedrag aan winst als gevolg van een foutieve balanswaardering definitief onbelast blijft. Toepassing van de foutenleer komt naar het oordeel van het Hof reeds niet aan de orde indien een abusievelijk aangegeven fiscaal verlies niet daadwerkelijk tot vermindering van heffing van belasting heeft geleid. In casu staat vast dat van het totale verlies van 1982 een bedrag van f 7.112.700 is "verdampt" en dat het verlies van 1982 in zoverre niet (meer) tot enige daadwerkelijke vermindering van belastingheffing kan leiden. Een redelijke wetstoepassing, die zoveel mogelijk recht doet aan het uitgangspunt dat bij een lichaam over de gehele levensduur niet meer en niet minder belast wordt dan het totaal van de behaalde winst, brengt mee het foutief aangegeven (deel van het) verlies ad f 1.184.400 begrepen te achten in dit verdampte verlies. Voor een andersluidend oordeel zou wellicht ruimte kunnen zijn indien het compromis van 11 december 1998, als weergegeven in 2.6., op andere voorwaarden zou zijn gesloten indien de fout uit de aangifte over 1982 reeds toen bekend was geweest, maar zulks heeft de inspecteur tegenover het gemotiveerde verweer van belanghebbende niet aannemelijk gemaakt. Op grond van hetgeen partijen over en weer over de totstandkoming van het compromis hebben gesteld, acht het Hof veeleer aannemelijk dat daarbij voorop heeft gestaan de verrekening van compensabele verliezen zodanig te beperken dat winsten behaald na 1990 niet meer gecompenseerd zouden kunnen worden met "oude" verliezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/07e2f6d83c54f0ade4f2c39a21663be2ffaa340223a81882308e79d21ca637f5 | shasum -a 256