Alinea 45 Gerechtshof Amsterdam 4 april 2003

Op de in de tenlastelegging bedoelde kwitanties is tot uitdrukking gebracht, dat te Amsterdam van C., aangeduid met toevoeging van een codenaam, gelden zijn ontvangen door de ondertekenaar. De bewijsbestemming van de kwitantie is dat C. bij verhaal door de gerechtigde tot de rekening met de codenaam over bewijs van kwijting beschikt. Om die reden worden de kwitanties ook in Luxemburg ten burele van C. bewaard. In zoverre is de kwitantie niet valselijk opgemaakt. Bij de tenlastelegging wordt verdachte meer in het bijzonder verweten dat hij opdracht heeft gegeven tot dan wel feitelijk leiding heeft gegeven aan het medeplegen van valsheid in die kwitanties door Bank B. (of haar rechtsvoorgangster) en de ondertekenaars van de kwitanties, waarbij telkens de valsheid heeft bestaan in het niet met name noemen van degene die het geld in ontvangst heeft genomen en in de omstandigheid dat uit de kwitantie niet blijkt dat het geld uit handen van (een medewerker van) Bank B. is ontvangen. Het ontbreken van deze twee elementen tast de bewijsbestemming van het document evenwel niet aan. Daarbij heeft het navolgende te gelden. Uit de processtukken blijkt niet dat coderekeningen in de in de tenlastelegging bedoelde periode in Luxemburg verboden waren. Uit de verklaringen van de functionarissen bij Bank B. is af te leiden dat telkens alvorens tot uitbetaling werd overgegaan, eerst telefonisch contact werd gezocht met C. voor het verkrijgen van toestemming voor de betaling aan de gerechtigde op de coderekening bij C. en dat voorts bij Bank B. de procuratiehouder toestemming gaf voor uitbetaling ten laste van het bij Bank B. door C. aangehouden verzameldepot.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/904c5afa25208448f9886b637550f5ab423cbe5625ae1138eec4be9bce55f599 | shasum -a 256