Alinea 91 Gerechtshof Amsterdam 4 april 2003

Het bewezenverklaarde moet worden aangemerkt als ernstige feiten die op zichzelf onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigen. Oplegging van zodanige straf zou meebrengen dat verdachte als enige van de directeuren van Bank B. naar de gevangenis zou moeten. De afdoening van de strafzaken tegen de andere directeuren van Bank B. is als volgt. Tegen B. is de zaak door middel van een transactie van fl. 1.000,- beëindigd. De zaak tegen P. is aanvankelijk afgedaan met een voorwaardelijk sepot, dat is omgezet in een gewoon sepot. Ten aanzien van W. deelden de advocaten-generaal ter terechtzitting in hoger beroep van 14 maart 2003 mede dat aan W. geen parketnummer was gekoppeld, waardoor geen vervolging tegen hem is ingesteld en dat hij overigens zijn betrokkenheid bij de bank al in een eerder stadium had gestaakt. De vierde directeur, K., is vervolgd op een min of meer gelijkluidende tenlastelegging als die van verdachte. De rechtbank te Amsterdam heeft bij vonnis van 3 mei 2002 in de strafzaak tegen K. meer feiten bewezenverklaard dan het hof in de onderhavige zaak tegen verdachte. De rechtbank heeft in dat vonnis voor wat betreft de bestraffing - na een eis gelijk aan die in eerste aanleg tegen verdachte - volstaan met een boete van 3.000 euro. De advocaten-generaal hebben ter terechtzitting in hoger beroep van 14 maart 2003 desgevraagd niet kunnen aangeven, waarom de officier van justitie van laatstgenoemd vonnis niet in hoger beroep is gekomen. Onder deze omstandigheden is de eis van het openbaar ministerie in hoger beroep niet goed te begrijpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/904c5afa25208448f9886b637550f5ab423cbe5625ae1138eec4be9bce55f599 | shasum -a 256