Alinea 32 Gerechtshof Amsterdam 11 juli 2007

2.7.3. Het Hof volgt de inspecteur in zijn standpunt te dezen. Daarbij stelt het Hof voorop dat de rechtbank – in hoger beroep onbetwist – heeft geoordeeld dat niet is voldaan aan de eis dat de vergoeding per kostencategorie moet worden gespecificeerd naar aard en veronderstelde omvang van de kosten. Voorts overweegt het Hof, onder verwijzing naar zijn uitspraak van 11 juli 2001, nr. 00/1137, VN 2001/50.15, dat een redelijke uitleg van artikel 47 Uitvoeringsregeling - een uitleg waarbij ook rekening wordt gehouden met de situatie van inhoudingsplichtigen die een vaste kostenvergoeding toekennen of handhaven zonder dat de inspecteur reeds heeft verzocht een steekproef te houden - meebrengt dat de vaste kostenvergoeding (ingeval, zoals in casu, geen steekproef heeft plaatsgevonden) slechts onder de vrijstelling van artikel 15, sub a, Wet LB is te brengen voorzover door de inhoudingsplichtige overtuigend wordt aangetoond dat zij strekt tot vergoeding van werkelijk ten behoeve van de dienstbetrekking gemaakte kosten. Nu belanghebbende, naar zij ook heeft erkend, niet beschikt over enig - al dan niet schriftelijk - bewijsmateriaal waarmee de aard en (met name) de omvang van de door haar gestelde interne representatiekosten kunnen worden gestaafd en evenmin anderszins van het daadwerkelijk en tot die omvang bestaan van de kosten is gebleken, heeft belanghebbende, niet – ook niet voor enig deel van de vergoeding voor die kosten – aan de op haar rustende bewijslast voldaan en dient in hoger beroep de naheffingsaanslag ter zake van dat deel van de kostenvergoeding alsnog te worden gehandhaafd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4922f5bfddf85c392b26999cf15e7784535a7e4eadeffae1016e31338f08f1b1 | shasum -a 256