Alinea 34 Gerechtshof Amsterdam 15 september 2009

3.1.1 In de jaren ’50 zijn in delen van Amsterdam de zogenoemde “tuinsteden” ontwikkeld, die zijn opgezet volgens een stedenbouwkundig concept dat als belangrijkste kenmerk had sociale woningbouw in stroken in combinatie met (onder andere) “gemeenschappelijke tuinen met een openbaar karakter”. Onder dergelijke tuinen wordt volgens de rechtbank in het bestreden vonnis onder 2.1 verstaan: tuinen waarvan de bewoners van meerdere woningen het genot hebben, terwijl de tuinen voor een ieder toegankelijk zijn. De voor sociale woningbouw bestemde grond in de tuinsteden werd door de gemeente in erfpacht gegeven tegen een bepaalde canon. Omdat de kosten van aanleg (en onderhoud) van de gemeenschappelijke tuinen destijds niet konden worden opgenomen in de grondprijs - die kosten zouden dan boven het maximum uitkomen dat door het toenmalige Ministerie van Wederopbouw en Volkshuisvesting was vastgesteld - is de grond, bestemd voor die tuinen, door de gemeente aan de (rechtsvoorgangers van) corporaties om niet in erfpacht gegeven. Laatstgenoemden hebben daarbij als erfpachters de verplichting op zich genomen om de desbetreffende stukken grond als gemeenschappelijke tuinen aan te leggen, aangelegd te houden en te onderhouden (hierna: het tuinbeding).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/380104caf147bbc68e92ba6dfd5bdcfec150741033304ba8c0ab0b3da81ef64f | shasum -a 256