Alinea 50 Gerechtshof Amsterdam 15 september 2009

kregen de corporaties, binnen de aan de gronden gegeven bestemming, zeggenschap over de aanleg en de inrichting van de grond. Die zeggenschap rustte niet bij de gemeente als bloot eigenaar, maar bij de desbetreffende corporatie als erfpachter, in het kader van de uitoefening van de privaatrechtelijke bevoegdheden die het erfpachtrecht hem biedt. Aan deze feiten en omstandigheden verbindt het hof de conclusie dat het tuinbeding ziet op aanleg en onderhoud van gronden met een privaatrechtelijke bestemming (privaat groen) en dat dientengevolge van strijd met de wetten waarop de corporaties zich beroepen geen sprake kan zijn. Nu het hier niet gaat om het onderhoud van gemeentelijke grond, dat wil zeggen grond die in volle eigendom aan de gemeente toebehoort en waarop een openbare groenbestemming rust, is er voor de gemeente in dit geval geen onderhoudstaak weggelegd. Het beroep dat de corporaties hebben gedaan op HR 6 januari 2006, NJ 2006, 301 (Beuningen/Vereniging van eigenaren) gaat derhalve niet op. Aan bovenstaand oordeel doet niet af dat in de erfpachtakte is bepaald dat alleen met een vergunning van de gemeente in de gemeenschappelijke tuinen afscheidingen mochten worden geplaatst en dat (nuts)voorzieningen moeten worden toegelaten. Het tuinbeding is derhalve rechtsgeldig overeengekomen. Grief II faalt. Daarmee staat tevens vast dat grief III, waarin de corporaties het onjuiste standpunt innemen dat het gepachte een openbare bestemming heeft, wordt verworpen. Grief IV, waarin de corporaties zich keren tegen het oordeel van de rechtbank dat het door de gemeente gedane beroep op verjaring slaagt, behoeft geen bespreking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/380104caf147bbc68e92ba6dfd5bdcfec150741033304ba8c0ab0b3da81ef64f | shasum -a 256