Alinea 116 Gerechtshof Amsterdam 26 april 2012

4.2. Getoetst aan de door de Hoge Raad geformuleerde criteria, vormen eiseressen tezamen niet een ‘ieder’ als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Wet OB. Eiseressen sloten immers ieder op eigen naam overeenkomsten, stuurden en ontvingen ieder op eigen naam facturen, hadden ieder eigen bankrekeningen en maakten ieder eigen jaarrekeningen op. Hieraan doet niet af dat eiseressen de overeenkomsten deels met elkaar sloten of de facturen deels aan elkaar stuurden. Eiseressen hebben ten bewijze van hun stelling dat zij niet met elkaar kunnen worden vereenzelvigd kopiefacturen overgelegd die ten name van X3 zijn gesteld voor leveranties aan B voor zaken als dranken en materialen. Eiseressen hebben aldus aannemelijk gemaakt dat voor de toeleveranciers X3 de afnemer was. Hieraan doet, gelet op de door D aangevoerde praktische overwegingen, niet af dat bestelde goederen feitelijk werden afgeleverd bij de ingang van B. Voorts hebben eiseressen onweersproken gesteld dat, mede uit het oogpunt van discretie, de naam ‘X3’ op de slips van creditcards en pinbonnen stond van cliënten van B. De rechtbank acht deze door eiseressen geschetste gang van zaken aannemelijk. Dat cliënten wellicht de indruk hadden zaken te doen met B maakt het voorgaande evenmin anders, omdat B slechts een handelsnaam is en uit de onder 2.7 geciteerde overeenkomst kan worden afgeleid dat X1 B.V. de handelsnaam B ter beschikking stelde aan X2 en voor de onder deze overeenkomst verleende diensten regelmatig facturen stuurde aan X3 als vertegenwoordigster van X2. Bovendien zou voor de modale cliënt evenmin vanzelfsprekend zijn geweest dat X1 B.V. en eiseressen tezamen te vereenzelvigen waren met B.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2e70c2700e90cbefe71e9a94a8e3b98fd3beab563cc4a4b20536371e77119fd | shasum -a 256