Alinea 163 Gerechtshof Amsterdam 7 juni 2012

4.9.3. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen is het Hof van oordeel dat de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslag en het doen van de bestreden uitspraak op bezwaar (en bij toepassing van de omkering van de bewijslast) in redelijkheid ervan heeft kunnen uitgaan dat de lening is aangegaan onder zodanige voorwaarden en omstandigheden dat daarbij een debiteurenrisico werd gelopen dat door een onafhankelijke derde – onder overigens dezelfde voorwaarden en omstandigheden – niet zou zijn aanvaard, althans niet zonder daarbij (onder meer) de rente zodanig aan te passen dat de lening in wezen winstdelend zou worden. De conclusie is derhalve dat het onderhavige debiteurenrisico door belanghebbende is aanvaard met de bedoeling het belang van haar als (toekomstig) (middellijk) aandeelhouder in [R] te dienen. Belanghebbende heeft met hetgeen zij in eerste aanleg en in hoger beroep heeft aangevoerd naar het oordeel van het Hof niet overtuigend aangetoond dat dit anders was en dat haar beslissing om f 1.025.000 aan [R] te lenen niet berustte op aandeelhoudersmotieven. Zij heeft evenmin overtuigend aangetoond dat sprake was van bijzondere omstandigheden die tot een ander oordeel zouden (moeten of kunnen) leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa79aedc8326791a0035a9e5dc13197efdad436e300d698c00ad81ac3d735acd | shasum -a 256