Onder 3.12. Gerechtshof Amsterdam 8 oktober 2013

De onder 3.8 aangehaalde vordering van [appellant] strekt ertoe dat alsnog wettelijke rente wordt toegekend over de bij bovengenoemd vonnis toegekende wettelijke verhoging. Nu deze rentevordering niet was begrepen in de eerdere, bij het vonnis van 22 juni 2005 toegewezen vorderingen, moet zij worden aangemerkt als een nieuwe vordering. De toewijzing van een dergelijke nieuwe vordering tot toekenning van wettelijke rente over bij een eerder vonnis toegekende wettelijke verhoging, verdraagt zich niet met de bevoegdheid van de rechter tot matiging van de bedoelde verhoging zoals geregeld in artikel 7:625, eerste lid laatste volzin, BW. Die bevoegdheid geeft de rechter de mogelijkheid de in de wet voorziene verhoging over het loon dat de werkgever niet tijdig aan de werknemer heeft betaald – waaronder mede te begrijpen een niet tijdig betaalde uitkering van niet-opgenomen vakantiedagen – te beperken tot een zodanig bedrag als de rechter ‘met het oog op de omstandigheden billijk zal voorkomen’. De genoemde bevoegdheid heeft mede de strekking een onredelijke cumulatie van de wettelijke verhoging met de wettelijke rente die de werkgever op grond van artikel 6:119 BW wegens de vertraging in de betaling in beginsel verschuldigd is, te voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c2ed698dcd963fba348163e91c2c249273904a175eb985eb3f0d2ec3d046476c | shasum -a 256