Onder 3.3 Gerechtshof Amsterdam 29 april 2014

[geïntimeerde] heeft in hoger beroep in de eerste plaats aangevoerd dat [appellant] niet ontvankelijk moet worden verklaard in zijn vorderingen. Daartoe voert zij aan dat [appellant] er onduidelijkheid over heeft laten bestaan in welke mate hij gedurende de periode waarover hij loon vordert arbeidsongeschikt was. Daarom is het onmogelijk degelijk verweer te voeren, zo stelt [geïntimeerde]. Het hof verwerpt dit verweer. [appellant] baseert zijn vordering erop dat hij gedurende de onderhavige periode minder dan 35% arbeidsongeschikt was in de zin van de WIA. Hij heeft daarvoor verwezen naar de voornoemde beslissing van het UWV van 12 november 2007. Als [appellant] gedurende enige tijd niet tot werkhervatting in haar bedrijf in staat was behoeft dat, anders dan [geïntimeerde] betoogt, niet erop te wijzen dat hij meer dan 35% arbeidsongeschikt was in de zin van de WIA. Voor zover zij betoogt dat dit laatste geval zich voordoet heeft [geïntimeerde] dit onvoldoende onderbouwd. Als door [geïntimeerde] onvoldoende gemotiveerd weersproken moet dus als vaststaand worden aangenomen dat [appellant] gedurende de periode in kwestie minder dan 35% arbeidsongeschikt was in de zin van de WIA. Dat [appellant] geen stukken heeft overgelegd omtrent de toekenning en beoordeling van zijn WW-uitkering, leidt evenmin tot niet-ontvankelijkheid. Er is geen grond [appellant] te verplichten deze stukken in het geding te brengen. [geïntimeerde] heeft in dit verband niet aangevoerd dat en toegelicht waarom zij slechts met de inhoud deze stukken haar stelling dat het dienstverband met [appellant] is beëindigd kan onderbouwen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc896a1269914e8dce7c1cefcb892f4b4695e9c0733bc2bc97b230049f46081a | shasum -a 256