Onder 4.3. Gerechtshof Amsterdam 24 juli 2014

Naar het oordeel van het hof is in 1995 geen sprake van een schenking. Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (onder meer HR 26 februari 1986, nr. 23 336, ECLI:NL:HR:1986:AW8087, BNB 1986/163) over de direct opeisbare renteloze lening volgt dat door de directe opeisbaarheid de geldverstrekker niet verarmt doordat de nominale waarde van de uitgeleende geldsom niet wijzigt. Tevens kan niet worden aangenomen dat de geldverstrekker verarmt met de rente die hij had kunnen bedingen, omdat hij niet kan verarmen met iets wat nooit tot zijn vermogen heeft behoord. In het onderhavige geval heeft de zoon de woning verlaten om in het buitenland te gaan wonen en werken. Als hij in Nederland verbleef, verbleef hij bij zijn ouders in de woning. Doordat de zoon het woongenot direct kon opeisen en dit gelet op de feiten en omstandigheden in het jaar 1995 niet ondenkbaar was, kan niet worden aangenomen dat hij is verarmd. Evenmin kan worden aangenomen dat de zoon is verarmd met de huuropbrengsten die hij had kunnen bedingen omdat hij niet kan verarmen met iets wat nooit tot zijn vermogen heeft behoord. Van een schenking in de zin van artikel 1 van de SW is daarom geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/91dff424fd5023018bdbf0f9de74b4a95d5d582d5fd9ea58d452218c6ffedd8d | shasum -a 256