Onder 4.9. Gerechtshof Amsterdam 16 september 2014

In het midden kan blijven of de periodiek door [X] verschafte overzichten van de stand van zaken met betrekking tot de ontwikkeling van de hoofdsom en de behaalde rendementen aangemerkt moeten worden als bewijsmiddelen van het bestaan van een schuld uit de oorspronkelijke overeenkomst van 21 juli 1999 en de latere geldlenings-/beleggingsovereenkomsten (zo de curator) dan wel als even zovele nadere overeenkomsten (zo [appellant]). Vastgesteld kan worden dat partijen telkens op het fundament van de oorspronkelijke overeenkomst voortbouwden, doordat zij, op basis van de door [X] vermelde gegevens en naar keuze van [appellant], de hoofdsom (die het onderwerp van de beleggingsovereenkomsten uitmaakte) nader bepaalden en tevens vaststelden welk gedeelte van het door [X] opgegeven rendement voor onmiddellijke uitkering werd bestemd (welke uitkering dan ook binnen afzienbare tijd volgde). [appellant] heeft op grond van de inhoud van de door [X] verstrekte overzichten en bij gebreke van concrete waarschuwingssignalen als hiervoor besproken, er gerechtvaardigd op mogen vertrouwen dat de door [X] opgegeven rendementen, zoals overeengekomen, daadwerkelijk uit beleggingen in Japanse warrants afkomstig waren en dat [X] daarmee voldeed aan een verplichting waartoe hij op grond van hetgeen tussen partijen was overeengekomen gehouden was. Terecht heeft de rechtbank geoordeeld dat dit vertrouwen aan een vordering uit onverschuldigde betaling in de weg staat. Een vordering van [X] tot terugbetaling door [appellant] van de als rendementen aan [appellant] uitgekeerde bedragen op de grond dat de facto niet werkelijk was belegd, zou in de gegeven omstandigheden niet toewijsbaar zijn. Dit brengt mee dat ook aan de curator geen vordering uit onverschuldigde betaling toekomt. Grief VII kan niet slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d2ad6807bac89e91e489b71ab6049c1e0b39047b688ef8b6ca1ec39a1c33882 | shasum -a 256