Onder 3.26. Gerechtshof Amsterdam 30 september 2014

Naar het oordeel van het hof zou een redelijk handelend bestuurder hebben bewerkstelligd dat een daarmee overeenkomend percentage van de ontvangen vergoedingen ten goede van [appellante] zou zijn gekomen en is het [geïntimeerde] ernstig te verwijten dat hij, indien het juist is wat hij stelt, met [X] namens [appellante] de afspraak heeft gemaakt om de van de zorgverzekeraars te ontvangen vergoeding integraal aan [X] door te betalen, dus in het geheel geen vergoeding daarvoor voor [appellante] te bedingen. [geïntimeerde] heeft geen enkele plausibele reden voor zodanige afspraak aangevoerd. Voor zover hij zich erop beroept dat [X] ook werkzaamheden voor [appellante] verrichtte en dat er, om btw-redenen, geen vorderingen over en weer werden ingediend die dan met elkaar werden verrekend, moet worden opgemerkt dat ook een dergelijke handelwijze is te kwalificeren als ernstig nalatig bestuurlijk optreden, omdat geen enkel inzicht bestond en door [geïntimeerde] is gegeven over de omvang van de vorderingen die met elkaar zijn verrekend. Uit de overgelegde stukken kan niet anders worden afgeleid dan dat, zeker vanaf 2010, lukraak betalingen door [appellante] aan [X] zijn verricht, zonder enige onderbouwing. Hoewel de betalingen die in 2009 aan [X] zijn gedaan nog wel enigszins overeenstemmen met de geldbedragen die [appellante] van de zorgverzekeraars ontving, is in 2010 [appellante] overgegaan tot het overboeken naar [X] van ronde geldbedragen op willekeurige tijdstippen. [geïntimeerde] heeft niet toegelicht welke systematiek ten grondslag lag aan dit betalingsverkeer tussen [appellante] en [X]. [geïntimeerde] kan er als bestuurder op worden aangesproken dat de financiële verhouding tussen [appellante] en [X] volledig ondoorzichtig is geworden. Dat die situatie is ontstaan is hem als bestuurder persoonlijk ernstig te verwijten. [geïntimeerde] heeft onvoldoende redenen ter disculpatie voor zijn handelwijze aangevoerd. De omstandigheid dat [appellante] en [X] op termijn bestuurlijk zouden fuseren, kan niet ter rechtvaardiging van de handelwijze van [geïntimeerde] worden aangevoerd, alleen al omdat gesteld noch gebleken is dat de beide instellingen hun zelfstandige positie zouden verliezen of financieel in elkaar zouden opgaan. Het gaat ook niet aan dat [geïntimeerde] de raad van toezicht van [appellante] tegenwerpt dat deze pas ná zijn ontslag de mening heeft laten horen dat [appellante] aanspraak zou hebben op een vergoeding voor verrichte werkzaamheden (memorie van antwoord pagina 4). [geïntimeerde] had hier zelf in het belang van [appellante] moeten handelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b036eabcc4227c91e879b375cdb86d0696c403cb3b787be31a8aeeef72220598 | shasum -a 256