Onder 3.30. Gerechtshof Amsterdam 30 september 2014

Het hof passeert het verweer van [geïntimeerde] dat [appellante] feitelijk geen schade heeft geleden (haar schade zou “non-existent” zijn) omdat de financieringssystematiek in de zorg meebrengt dat zij een verhoging van het zogenoemde sluittarief zou kunnen vragen in 2011. [geïntimeerde] heeft namelijk niet onderbouwd of aannemelijk gemaakt dat de zorgverzekeraars bereid zouden zijn het sluittarief te verhogen om reden dat [appellante] heeft nagelaten een reële vergoeding te bedingen voor verrichte prestaties aan [X] (welke werkzaamheid naar moet worden aangenomen reeds bij de zorgverzekeraar in rekening is gebracht). Evenmin doet ter zake het verweer van [geïntimeerde] dat als [X] haar verrichtingen zelf gedeclareerd zou hebben, zij haar eigen hogere sluittarief zou hebben kunnen hanteren. Nog daargelaten dat het [geïntimeerde] zelf is geweest die met de werkwijze heeft ingestemd om klaarblijkelijk het (lagere) sluittarief van [appellante] te hanteren, heeft de omstandigheid dat dit is gebeurd niet tot schade bij [appellante] geleid. Ten slotte is ongegrond de stelling van [geïntimeerde] dat [appellante] het faillissement van [X] zelf teweeg heef gebracht door [X] na het ontslag van [geïntimeerde] “af te knijpen” door geen gelden meer door te betalen. Dit verweer miskent dat [appellante] ten tijde van het ontslag van [geïntimeerde] nog een vordering had op [X].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b036eabcc4227c91e879b375cdb86d0696c403cb3b787be31a8aeeef72220598 | shasum -a 256