Onder 3.34. Gerechtshof Amsterdam 30 september 2014

Grief VI in incidenteel appel beklaagt zich ten slotte tevergeefs over de afwijzing door de rechtbank van de subsidiaire vordering van [geïntimeerde] om de zaak naar de kantonrechter te verwijzen bij gehele of gedeeltelijke afwijzing van de vorderingen van [geïntimeerde]. Deze grief faalt omdat de rechtbank deze vordering als een niet toelaatbare eisvermeerdering heeft afgewezen en van die beslissing geen hoger beroep openstaat. Voor zover [geïntimeerde] zijn eis in hoger beroep op dezelfde wijze heeft vermeerderd, overweegt het hof dat in hoger beroep geen plaats meer is voor verwijzing naar de kantonrechter zodat zijn vordering in zoverre zal worden afgewezen. Het hof begrijpt voorts dat [geïntimeerde] vordert te verklaren voor recht dat het hem gegeven ontslag nietig is, althans te verstaan dat de arbeidsovereenkomst heeft voortgeduurd tot de datum van ontbinding per 10 oktober 2011, en [appellante] te veroordelen hem zijn salaris door te betalen tot laatstgenoemde datum. [geïntimeerde] heeft echter nagelaten zijn vordering zoals hiervoor weergegeven te onderbouwen. De toelichting op zijn grieven, zoals hiervoor reeds besproken en verworpen, kan niet als voldoende grondslag voor deze vordering worden aangemerkt zodat deze zal worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b036eabcc4227c91e879b375cdb86d0696c403cb3b787be31a8aeeef72220598 | shasum -a 256