Onder 3.4. Gerechtshof Amsterdam 31 maart 2015

Partijen hebben er terecht op gewezen dat de getuigen [X], [Y], [A] en [Z] partijgetuigen van Waterland zijn en dat, nu de bewijslast op Waterland rust, aan de door hen afgelegde verklaringen de beperkte bewijskracht van artikel 164, lid 2, Rv toekomt. Blijkens de wetsgeschiedenis is de ratio van deze bepaling (= artikel 213 lid 1 (oud) Rv) dat het te ver zou gaan indien het aan de rechter vrijstond de juistheid van de stellingen van een der partijen, ondanks tegenspraak van de tegenpartij, te aanvaarden, uitsluitend op grond van de verklaring van de belanghebbende partij. In overeenstemming met HR 15-04-2005, NJ 2005/272 zal het hof ervan uit gaan dat deze ratio ook geldt in het zich in deze zaak voordoende geval van meer (te weten: vier) elkaar ondersteunende partijgetuigenverklaringen. Hiervoor bestaat temeer reden nu aangenomen mag worden dat alle vier partijgetuigen, leden van de Board en partij bij de litigieuze overeenkomst(en), ook materieel belanghebbende zijn bij de door het hof te nemen beslissing. Gevolg van een en ander is dat aan de getuigenverklaringen van de genoemde personen geen bewijs ten voordele van Waterland kan worden ontleend indien naast de getuigenverklaringen geen aanvullende bewijzen voor handen zijn die zodanig sterk zijn en zodanig essentiële punten betreffen dat zij de partijverklaringen voldoende geloofwaardig maken. Deze aanvullende bewijzen kunnen, zoals Waterland in de memorie na enquête terecht heeft opgemerkt, ook gelegen zijn in onderdelen van de verklaring die [geïntimeerde] als getuige, ter gelegenheid van de contra-enquête, heeft afgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7ee8d5cd5166c74ce2939467aa818db42f7bc006cafd74146c1bf6ad6590010a | shasum -a 256