Alinea 42 Gerechtshof Amsterdam 20 augustus 2015

Uit de stukken en het verhandelde ter terechtzitting volgt dat de verdachte een significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het op [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] uitgeoefende geweld. Anders dan de verdediging heeft betoogd, vormt het steken van voornoemde slachtoffers door de mededaders een onderdeel van dit geweld. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] werden op weg naar huis tegengehouden door een groepje van vier jongens, waar de verdachte deel van uitmaakte. Vervolgens werden zij geslagen en gestoken door dit groepje jongens. Alle geweldshandelingen werden vrijwel gelijktijdig door de verdachte en zijn mededaders gepleegd. De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat het tijdens de vechtpartij zwart werd voor zijn ogen, hij daardoor niet meer wist wat hij deed en doorging met vechten. Hij heeft geslagen en geduwd. Op het moment dat de getuige [getuige] naar de vechtpartij toerende om deze te stoppen, is de verdachte samen met zijn mededaders weggerend en hebben zij de slachtoffers op straat achtergelaten. Uit deze feiten en omstandigheden blijkt naar het oordeel van het hof voldoende dat de verdachte bewust de confrontatie met de slachtoffers is aangegaan en tezamen en in vereniging met zijn mededaders geweld heeft gepleegd. Hij is daarmee op grond van artikel 141, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht mede verantwoordelijk voor alle geweldshandelingen die zijn gepleegd. Daaraan doet niet af dat de verdachte niet degene is geweest die een of beide slachtoffers heeft gestoken. Deze omstandigheid zal wel een rol spelen bij het bepalen van de strafmaat, zie daarvoor de overwegingen onder ‘ oplegging van straf en maatregel’ . Het verweer wordt mitsdien verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/07308eb62cf89206b5ccaf2ffa0b6b6db8d726936a4951f2cb95d45f0f91e982 | shasum -a 256