Onder 3.12. Gerechtshof Amsterdam 10 november 2015

Met betrekking tot de factuur van Imabo heeft de rechtbank, kort gezegd (zie onder 3.3), overwogen dat die factuur, als deze is meegenomen in de (totaal)factuur van [appellant] van 21 augustus 2009, niet kan zijn verjaard, dat echter onduidelijk is of dit het geval is geweest en dat, nu gerekend vanaf 23 december 2004 – de datum van de factuur van Imabo – meer dan vijf jaar is verstreken tot het moment van dagvaarding dan wel eisvermeerdering, moet worden geconcludeerd dat de vordering op dit punt eveneens is verjaard. [appellant] heeft in de toelichting op zijn vierde grief, voor zover thans relevant, aangevoerd dat [geïntimeerden] erkennen dat hij bepaalde materialen ter waarde van € 602,86 voor hen heeft besteld, dat de rechtbank in haar eindvonnis ongemotiveerd niet alleen de vordering ten bedrage van € 4.743,= maar ook die ten bedrage van € 602,86 heeft afgewezen, dat uit de factuur van Imabo duidelijk wordt dat [appellant] ook in december 2004 nog werkzaamheden voor [geïntimeerden] verrichtte en dat die factuur dan ook, net als de factuur die zag op de werkzaamheden zelf, opeisbaar is. Het hof oordeelt hieromtrent als volgt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec384069efa6238a208fa96e08e0151c676959a8a289a5c43d2ada4e6705b607 | shasum -a 256