Onder 6.2. Gerechtshof Amsterdam 19 januari 2016

“Het grafiek, waarop de Belastingdienst zich […] beroept, bewijst helemaal niets. Immers, er zijn ook nog twee vennoten [A] en [B] , die door de jaren heen auto’s gepoetst hebben. Vennoot [A] had vanaf 2009 erge last van rugpijn. Dat wegvallen aan arbeidzaam vermogen bij hem moest worden opgevangen in 2010 en 2011. [X V.O.F.] had voorts een grotere bedrijfsruimte gehuurd met het oog op meer poetswerk. Dat dat extra poetswerk niet kwam en de verwachte omzet niet opleverde hangt ook samen met de kredietcrisis, die hard toesloeg in de autobranche. De opdrachtgevers van [X V.O.F.] zijn immers garagebedrijven, die door de crisis veelal de autoverkoop zagen tegenvallen. Dat enkele nieuwe medewerkers/stagiaires tijdens de crisis niet onmiddellijk een stijging van gerealiseerde omzet opleveren, klopt. Dat is echter bij bijna ieder Nederlands bedrijf het geval. Men moet namelijk eerst ingewerkt worden alvorens dat extra omzet oplevert. Ook was er een enkele ‘miskoop’ bij het nieuwe personeel. […] Een nieuwe stagiaire levert derhalve niet onmiddellijk meer output op. Een hogere omzet met een nieuwe medewerker wordt vaak pas na enige maanden zo niet jaren gerealiseerd. Daarbij zij opgemerkt dat autopoetsen – anders dan het lijkt – niet zo eenvoudig is. Bovendien zijn bepaalde poetswerkzaamheden ook zeer risicovol omdat men daarmee grote schade kan aanbrengen aan een auto. Een nieuwe medewerker/stagiaire laat men niet graag die risicovolle werkzaamheden doen. Daarnaast zij opgemerkt dat één van de vennoten – noodgedwongen – minder is gaan werken en dat het personeel ook nodig was om dat mindere werken van één van die vennoten op te vangen. Ook deze ‘circumstantial evidence’ bewijst derhalve niets.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cfd8b9afba72e54b725b0d9f147825235dcaef2e2e0af08525dae220dd31bc79 | shasum -a 256