Onder 2.10. Gerechtshof Amsterdam 3 mei 2016

[geïntimeerde] onderschrijft de door [appellant] beschreven gang van zaken. [geïntimeerde] voert aan dat zij [appellant] in de loop van november 2013 heeft voorgesteld om zekerheid te stellen in de vorm van een door [appellant] te storten depot, waarover vervolgens is gecorrespondeerd tussen de advocaten. Een depot was volgens [appellant] echter niet mogelijk. Hij bood als alternatief een bankgarantie aan voor het bedrag van € 1.000.000,-. Daarna is nog gecorrespondeerd over de hoogte van de te stellen bankgarantie en de vaststelling van de definitieve tekst. Daarbij is niet afgeweken van de standaardtekst, het ging met name over de termijn waarbinnen [geïntimeerde] na het verstrekken van de bankgarantie de procedure aanhangig moest maken. [appellant] wilde niet voor een hoger bedrag garantie stellen, omdat hij zich op het standpunt stelde dat het door [geïntimeerde] te verkrijgen deel c.q. de legitieme portie op een veel lager bedrag uitkwam. [geïntimeerde] ontkent zich te hebben verplicht om een te verkrijgen vonnis uitvoerbaar bij voorraad niet te executeren. Tegen de vordering tot uitvoerbaar bij voorraadverklaring heeft [appellant] zich ook niet verweerd. Zou ervan moeten worden uitgegaan dat de belangen van partijen niet door de rechtbank zijn afgewogen, dan moeten er feiten en omstandigheden door [appellant] gesteld worden welke de vorige rechter niet in aanmerking kon nemen, omdat zij zich na de uitspraak zouden hebben voorgedaan en welke kunnen rechtvaardigen dat van de eerdere beslissing van uitvoerbaar bij voorraadverklaring moet worden afgeweken, hetgeen gesteld noch gebleken is. Het afwachten van een onherroepelijk vonnis zou ook overigens onredelijk zijn, gegeven de aard van het verweer van [appellant] .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/785e9cda4c252a305ac8a1758f387b3711137b84d71c571a91efbfbd35aa4c32 | shasum -a 256