Onder 2.11. Gerechtshof Amsterdam 3 mei 2016

Het hof overweegt dienaangaande als volgt. Niet in geschil is dat (de advocaten van) partijen in het najaar van 2013 eerst hebben onderhandeld over een door [appellant] te stellen depot, waarna van zijn kant (om hem moverende redenen) is voorgesteld een bankgarantie te stellen. Ter zitting in hoger beroep is namens [geïntimeerde] verklaard dat destijds (inderdaad) is gesproken over een depot tot sprake was van een onherroepelijk vonnis, maar dat dit punt in het kader van de onderhandelingen omtrent de (hoogte en de tekst van) de bankgarantie niet meer aan de orde geweest is. Het hof is van oordeel dat in deze omstandigheid geen steun te vinden is voor het standpunt van [geïntimeerde] dat zij daarom het bestreden vonnis buiten de bankgarantie om kan executeren. De tekst van de bankgarantie, en dan met name artikel 2, aanhef en onder a, sluit geheel aan bij de destijds door [appellant] gestelde voorwaarde voor het depot, te weten dat pas op basis van een onherroepelijk rechterlijk oordeel op [appellant] een opeisbare betalingsverplichting jegens [geïntimeerde] zou komen te rusten. Het hof is dan ook van oordeel dat [appellant] uit de omstandigheid dat van de zijde van [geïntimeerde] tijdens de onderhandelingen over de tekst en de hoogte van de bankgarantie geen enkele opmerking meer is gemaakt over de (standaard) tekst van artikel 2, aanhef en onder a, en de inhoud van dit artikel ook overigens geen onderwerp van debat is geweest, redelijkerwijs heeft mogen begrijpen dat [geïntimeerde] ermee akkoord ging dat een eventuele uitbetaling aan haar pas aan de orde zou komen, wanneer in rechte onherroepelijk zou zijn beslist over haar vordering, en dat [appellant] dus op mocht vertrouwen dat [geïntimeerde] niet zou overgaan tot tenuitvoerlegging van het bestreden vonnis, nu dit nog niet in kracht van gewijsde was gegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/785e9cda4c252a305ac8a1758f387b3711137b84d71c571a91efbfbd35aa4c32 | shasum -a 256