Onder 4.4. Gerechtshof Amsterdam 26 januari 2016

De man betwist de stellingen van de vrouw en voert daartoe onder meer het volgende aan. De rechtbank is niet uitgegaan van onjuiste feiten en heeft geen onjuiste belangenafweging gemaakt. Van huiselijk geweld, zoals de vrouw stelt, is geen sprake geweest en de vrouw was derhalve niet genoodzaakt om in 2013 met [de minderjarige] terug te keren naar Israël. Bij de vrouw bestaat ook thans geen noodzaak voor verhuizing met [de minderjarige] naar Israël. Zij heeft geen bewijs in het geding gebracht waaruit zou blijken dat sprake is van psychisch lijden, in de vorm van hevige heimwee. Het is nooit de bedoeling van partijen geweest om terug te keren naar Israël; zij wilden zich juist permanent in Nederland vestigen. Dit blijkt onder meer uit de omstandigheid dat de vrouw na aankomst in Nederland een intensieve taalcursus aan de VU heeft gevolgd, aan de VU is gaan studeren en vervolgens een baan in Nederland heeft gezocht en gevonden. Ook hadden partijen in 2011 in Nederland een huis gekocht. Nadat de relatie tussen partijen was beëindigd, heeft de vrouw niet langer gewerkt aan een toekomst in Nederland. Zo heeft zij niet geïnvesteerd in een sociaal leven in Nederland en heeft zij evenmin geprobeerd een nieuwe baan te vinden. De vrouw heeft zich tot doel gesteld de man te verstoten als vader voor [de minderjarige] . Zij maakt de man ten onrechte zwart en frustreert het contact tussen hem en [de minderjarige] , door hieraan onder meer onevenredige voorwaarden te stellen. Deze doelstelling van de vrouw blijkt ook uit haar keuze om na haar (gedwongen) terugkeer met [de minderjarige] in Nederland zo ver mogelijk van de man, namelijk in [woonplaats a] , te gaan wonen alsmede uit haar keuze om [de minderjarige] daar op een ultraorthodox joods kinderdagverblijf te plaatsen. Ook heeft de vrouw onvoldoende alternatieven en maatregelen aan de man geboden om de gevolgen van de door haar gewenste verhuizing naar Israël voor de man te verzachten. Met de door de vrouw voorgestelde regeling is geen sprake meer van een voor de man aanvaardbare zorgregeling. Partijen hebben thans al geen goed contact en de beloofde Skype contacten zijn geen geschikte vorm van contact voor een kind in de leeftijd van [de minderjarige] . Daarnaast is het voorstel van de vrouw financieel niet haalbaar voor de man. De familie van de man heeft thans al veel voor de vrouw moeten betalen en er zijn geen vliegtickets verkrijgbaar voor het door de vrouw genoemde tarief. Bovendien is het op en neer reizen te belastend voor de man en voor [de minderjarige] , daar een enkele reis ‘van deur tot deur’ negen uren in beslag neemt. De man wenst zelf zich niet opnieuw te vestigen in Israël, onder meer vanwege de gevaarlijke situatie in Israël, met toenemende terroristische dreiging. Deze dreiging vormt ook voor de verhuizing van [de minderjarige] naar Israël een contra-indicatie, nu zij daar reëel gevaar zal lopen. [de minderjarige] is in Nederland geboren, heeft hier voor haar ontvoering door de vrouw gewoond en woont thans alweer bijna een jaar in Nederland. Zij is dan ook meer geworteld in Nederland dan in Israël. Door [de minderjarige] in december 2013 naar Israël te ontvoeren, heeft de vrouw laten zien dat zij niet in staat is zich rekenschap te geven van de belangen van [de minderjarige] , noch die van de man als vader van [de minderjarige] . Verhuizing naar Israël is op grond van het bovenstaande niet in het belang van [de minderjarige] , zodat het verzoek van de vrouw dient te worden afgewezen, aldus de man.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/93e4ef09b339f58a56946edee0befd247522589bee7b4517a1e95a7c6312ffee | shasum -a 256