Onder 4.4. Gerechtshof Amsterdam 5 januari 2016

De rechtbank is van oordeel dat eisers niet in hun bewijslast zijn geslaagd. Aan dit oordeel ligt het volgende ten grondslag. Verweerder heeft, onder meer onder verwijzing naar de bankafschriften met rekeningnummer [3] , gemotiveerd gesteld, en dit is door eisers ook niet betwist, dat het door de werkgevers overgemaakte loon steeds ronde bedragen betreft en dat door de jaren heen steeds door diverse werkgevers (payroll bedrijven) een bedrag van € 1.500 en een bedrag van € 3.000/3.500 is overgemaakt. Nu nettoloonbetalingen door inhouding op het brutoloon in de regel geen dergelijke ronde bedragen betreft, hadden eisers bij inachtneming van de door hen te betrachten zorgvuldigheid moeten weten dat hun werkgevers de verschuldigde loonheffing niet hebben ingehouden op het loon. Eisers hebben ter zitting verklaard dat zij de als loon overgemaakte ronde bedragen nooit hebben gecontroleerd. Van goede trouw is naar het oordeel van de rechtbank in dit geval geen sprake. Daaraan doet niet af de blote stelling van eisers dat zij zich niet met de administratie bezig hielden. Hier komt nog bij dat eiser enige tijd directeur-grootaandeelhouder van [DD] BV was. Van een directeur-grootaandeelhouder mag naar het oordeel van de rechtbank worden verwacht dat hij binnen de onderneming waarin hij werkzaam is bekend is met de financiële situatie. De rechtbank acht niet aannemelijk dat dat in eisers geval anders is geweest. Eisers hebben geen andere feiten en/of omstandigheden aangevoerd die hun stelling dat sprake is van goede trouw onderbouwen. Het gelijk is derhalve aan verweerder.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7a9320afcc75954a55064408cc9912c92a6f178be0c9c40d6a549ce127e40039 | shasum -a 256