Onder 3.5 Gerechtshof Amsterdam 30 augustus 2016

Als tweede verwijt, dat ten grondslag ligt aan het gestelde bedrog, voert [appellanten] aan dat sprake is van een niet opgeloste ongerijmdheid in de manier van procederen, welke veel weg heeft van het manipuleren van het proces ten eigen nutte door [geïntimeerden] in samenwerking met de curator. Het hof overweegt als volgt. Van bedrog kan ook sprake zijn wanneer een partij door haar oneerlijke proceshouding belet dat in de procedure feiten aan het licht komen die tot een voor de tegenpartij gunstige afloop van die procedure zouden hebben kunnen leiden. Dit zal zich onder meer voordoen wanneer een partij feiten als hiervoor bedoeld verzwijgt, terwijl zij wist of behoorde te weten dat de tegenpartij niet met die feiten bekend was of redelijkerwijs bekend behoorde te zijn (vgl. HR 4 oktober 1996, NJ 1998/45). Naar het hof begrijpt doelt [appellanten] kennelijk op deze vorm van bedrog als wordt gesteld dat in de gevoerde procedure doelbewust de discussie omtrent de ‘fout’ in het proces-verbaal van de verificatievergadering wordt omzeild, het bewijsaanbod als een bedrieglijke uitlating moet worden aangemerkt en er sprake is van mogelijke valse brieven. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, valt niet in te zien dat van een dergelijk bedrog sprake zou zijn geweest, wat los staat van de vraag in welke context deze stelling moet worden bezien in de gevoerde procedure. De inzet van de procedure bij het hof was immers een verklaring voor recht en, anders dan [appellanten] lijkt te betogen, niet de betaling van twee termijnen, terwijl tijdens de verificatievergadering maar één termijn door de curator is erkend (zie ook r.o. 3.9 van het arrest van het hof). Gesteld noch gebleken is dat de genoemde brieven van beslissende aard waren in de gevoerde procedure, of - waren deze brieven bekend geweest - tot een andere uitkomst hadden geleid en ook overigens is verder niet aannemelijk gemaakt door [appellanten] dat [geïntimeerden] blijk heeft gegeven van een oneerlijke proceshouding in het gevoerde geding. Voor zover [appellanten] aan zijn vordering heeft gegrond op art. 382 aanhef en sub c gaat ook deze vordering ook niet op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0cf46aeb312a7b5836813bbb02a4513d45f548cda7bcadbbb9d0a5d049b283c5 | shasum -a 256