Onder 3.44 Gerechtshof Amsterdam 15 november 2016

Verzekeraars beroepen zich op de verjaringstermijn van artikel 3:307 lid 1 BW. Deze verjaringstermijn gaat lopen de dag nadat de vordering opeisbaar is geworden. Dat was het geval toen [X] op de hoogte raakte van de verwezenlijking van het risico, namelijk het intreden van schade die onder de verzekering zou kunnen worden gedekt. Volgens de verzekeraars is daarmee de verjaring op 5 juli 1999 voltooid. Zou de storting van het beperkingsbedrag op 27 augustus 1995 al enige erkenning inhouden dan is de verjaring de daarop volgende dag opnieuw gaan lopen en is de verjaringstermijn alsnog op 28 augustus 2000 voltooid. Verzekeraars wijzen tot slot op de brief van 10 juli 1996 van mr. Ter Meer aan de makelaar van [X] waarin is opgenomen dat het resultaat van de bespreking met de verzekeraars luidde dat de renvooiprocedures op kosten van de verzekerde moesten worden gevoerd. Daaruit volgt volgens de verzekeraars dat zij op 4 juli 1996 reeds duidelijk te kennen hebben gegeven dat dekking werd geweigerd vanwege het beroep van de benadeelden op bewuste roekeloosheid aan de zijde van [X] . Indien al niet een eerdere datum als startpunt van de verjaringstermijn gehanteerd dient te worden, dan is dat in elk geval 4 juli 1996 geweest, zodat de vordering op 4 juli 2001 is verjaard. Eerst op 1 juli 2010 wordt namens [X] aanspraak gemaakt op dekking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b99e63c50ab08846af47127d576a12cec0f745446e6a6b105ed2ff7b1f7b5b7 | shasum -a 256