Onder 3.45 Gerechtshof Amsterdam 15 november 2016

[X] hebben hiertegen aangevoerd dat de verzekeraars niet eerst in de procedure een beroep kunnen doen op nieuwe afwijzingsgronden zoals verjaring. Zij hebben bij brief van 13 mei 2011, dus na het verstrijken van alle hiervoor in het kader van de verjaring genoemde termijnen, hun definitieve dekkingsstandpunt ingenomen en daarin dekking van de hand gewezen op de gronden dat [X] niet als verzekerde kon worden aangemerkt en dat sprake zou zijn van eigen schuld. Daarbij is verjaring niet genoemd en ook geen voorbehoud gemaakt ten aanzien van eventuele andere afwijzingsgronden. Voorts meent zij dat pas na het treffen van de schikkingen sprake kon zijn van een opeisbare vordering die de verjaringstermijn zou kunnen doen aanvangen. Verder was afgesproken dat de discussie over de dekking van eigen schuld was geparkeerd tot zou blijken of de aansprakelijkheid beperkt kon worden. Door deze afspraak was er geen sprake van een opeisbare vordering en in ieder geval mocht [X] erop vertrouwen dat de verzekeraars geen beroep op verjaring zouden doen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b99e63c50ab08846af47127d576a12cec0f745446e6a6b105ed2ff7b1f7b5b7 | shasum -a 256