Alinea 140 Gerechtshof Amsterdam 22 december 2016

Het hof ziet geen aanleiding om aan de juistheid van de inhoud van de verklaring die [slachtoffer 3] op 23 mei 2012 onmiddellijk na het gewelddadige treffen en dus ‘vers van de lever’ heeft afgelegd. Daarbij komt dat deze wordt ondersteund door de verklaring die [slachtoffer 4] heeft afgelegd op 23 mei 2012 – een moment dat het gebeuren haar nog goed voor de geest moet hebben gestaan – én door hetgeen het hof op de terechtzitting in hoger beroep heeft waargenomen. Het enkele feit dat [slachtoffer 4] tegenover de raadsheer-commissaris haar lezing bijna vier jaar later om haar moverende redenen lijkt te hebben aangedikt, maakt niet dat haar verklaring van 23 mei 2012 als ongeloofwaardig moet worden bestempeld. Anders dan de raadsman is het hof van oordeel dat niet kan worden gezegd dat [slachtoffer 3] ‘zeer wisselend’ heeft verklaard. Dat, zoals is aangevoerd, [slachtoffer 3] in de drie door hem afgelegde verklaringen niet telkens hetzelfde aantal kopstoten heeft genoemd, wordt niet van doorslaggevende betekenis geacht. De andere kanttekeningen die de raadsman verder bij de verklaringen van 23 mei 2012 (en van 18 oktober 2013) heeft geplaatst nopen niet tot andere uitkomsten, mede omdat die verklaringen zijn opgenomen in processen-verbaal die ambtsedig zijn opgemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a4e2425739dcd5cc8e46a3a3a51ba622865c85fe3eb25df23d8ebb8af75b1896 | shasum -a 256