Alinea 558 Gerechtshof Amsterdam 23 januari 2017

De raadsvrouw heeft ter terechtzitting in hoger beroep met betrekking tot hetgeen in de zaak met parketnummer 15-740760-10 onder feit 1 en 2 ten laste is gelegd, aangevoerd dat in deze zaken niet tot een veroordeling kan worden gekomen omdat slechts sprake is van wanprestatie en niet van oplichting. [bedrijf 1] was een bedrijf dat daadwerkelijk bestond en zich toelegde op de verkoop, reparatie en het onderhoud van zonneschermen. Dit betekent dat het niet uitvoeren van bestellingen in feite geen oplichting betreft maar wanprestatie. Het gebruik van valse namen is - aangezien er tussen het gebruik van die namen en de afgifte van gelden geen causaal verband bestaat - op zichzelf onvoldoende om tot bewezenverklaring van de tenlastegelegde oplichting te kunnen komen. Evenmin is sprake geweest van het aannemen van een valse hoedanigheid, listige kunstgrepen of een samenweefsel van verdichtsels. De raadsvrouw wijst erop dat uit de jurisprudentie valt af te leiden dat het enkele aangaan van een overeenkomst en het vervolgens in gebreke blijven op zichzelf - ook indien degene die de overeenkomst is aangegaan al voorzag niet aan zijn verplichtingen te kunnen voldoen - niet het aannemen van een valse hoedanigheid noch een listige kunstgreep als bedoeld in art. 326 Sr oplevert. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte onder meer verklaard dat [bedrijf 1] daadwerkelijk bestond, dat [medeverdachte 1] de eigenaar was, dat hij [medeverdachte 1] wel eens heeft geholpen bij het inmeten en plaatsen van zonweringen en hij hiervoor een geringe vergoeding heeft gekregen. Van oplichting was - aldus de verdachte - geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08a8cb96e1fe08795a0b57c0f053234a8647c97ed3efa23436188c47548178ed | shasum -a 256