Onder 3.4.2 Gerechtshof Amsterdam 29 juni 2017

De wetgever heeft aan het hof opgedragen extra behoedzaam te zijn bij bewijsgebruik van verklaringen van kroongetuigen. Die opdracht hangt samen met de belangen die voor een kroongetuige op het spel staan, in de zin dat hem op grond van de met de officier van justitie gemaakte afspraak voordelen (kunnen) toevallen. Het hof begrijpt de door de verdediging bij pleidooi betrokken stelling dat een kroongetuige “van onberispelijk verklaringsgedrag dient te zijn” in die sleutel. Een andere opvatting zou immers ten onrechte meebrengen dat een kroongetuige over meer of andere kwaliteiten zou dienen te beschikken dan een andere getuige. Die wettelijke opdracht tot het betrachten van behoedzaamheid brengt voor het hof in het geval van [Fred R.] mee dat het hof zich rekenschap geeft van de risico’s die besloten liggen in het moment waarop [Fred R.] als kroongetuige is gaan verklaren. Reeds het gegeven dat het afleggen van de weg naar die afspraak voor [Fred R.] lang heeft geduurd en dat die afspraak eerst tijdens de gedingfase van het hoger beroep zijn beslag heeft gekregen sluit de mogelijkheid in dat hij door hem opgedane (dossier)kennis heeft betrokken bij het afleggen van zijn verklaringen. Zo is het in beginsel mogelijk en niet ondenkbaar dat de getuige [Fred R.] in strijd met of naast hetgeen hij werkelijk heeft gezien, gehoord en ondervonden de door hem mogelijk opgedane (dossier)kennis van het Passage-dossier en van het inhoudelijke verloop van de strafzaken van zijn medeverdachten presenteert alsof het door hem uit eigen ondervinding verkregen wetenschap betreft. De uitersten van dat spectrum worden gevormd door glashard liegen aan de ene zijde daarvan en ongewilde en onbewuste vervorming van zijn geheugen aan de andere zijde daarvan. Met het enkele bestaan van de mogelijkheid dat voor [Fred R.] de gelegenheid tot liegen heeft opengestaan is evenwel niet gegeven dat [Fred R.] die mogelijkheid ook heeft aangegrepen. In dat verband is het onderzoek naar verankering voor zijn verklaringen in het dossier aangewezen, naast aandacht voor aspecten die bij ieder getuigenbewijs aan de orde zijn, zoals consistentie, authenticiteit en de indruk die de getuige heeft gemaakt op het hof, als de rechter die beslist over de bruikbaarheid van zijn verklaringen voor het bewijs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d3eb6739a9cec7cb3099855d2be357cca09ad4e0be1846b2648531aa61c278fc | shasum -a 256