Onder 5.2. Gerechtshof Amsterdam 2 mei 2017

Voor zover de rechtbank het in overeenstemming met de Verordening acht dat van belanghebbende dagtoeristenbelasting kan worden geheven naar de maatstaf van het aantal door haar naar [N] vervoerde toeristen, ook voor zover vast zou komen te staan dat met betrekking tot dezelfde toerist ter zake van verblijf op dezelfde dag meer dan éénmaal dagtoeristenbelasting wordt geheven, berust dit oordeel van de rechtbank naar het oordeel van het Hof op een onjuiste rechtsopvatting. Ingevolge artikel 3 van de Verordening wordt de onderhavige belasting immers geheven “ter zake van het houden van dagverblijf” door de toerist op ( […] ) [N] . Om uitvoeringstechnische redenen heeft de gemeentelijke belastingwetgever ervoor gekozen om de belastingplicht neer te leggen bij degene die gelegenheid biedt tot het houden van dagverblijf op [N] . Dit is, onder andere, degene die tegen vergoeding de toerist vervoert naar [N] . Naar het oordeel van het Hof past een dergelijke heffingssystematiek binnen de ruimte die de wetgever heeft gelaten aan de gemeentelijke belastingwetgever ter zake de heffing van (dag)toeristenbelasting. Een dergelijke heffingssystematiek mag echter niet leiden tot een onredelijke en willekeurige belastingheffing die de wetgever niet op het oog kan hebben gehad. Naar het oordeel van het Hof zou hiervan sprake zijn indien het de heffingsambtenaar toegestaan zou zijn om zowel degene die het vervoerskaartje verkoopt aan de toerist als degene die vervolgens dezelfde toerist vervoert (naar [N] ) te betrekken in de dagtoeristenbelasting. Overigens blijkt uit artikel 5 (in verbinding met artikel 3) van Verordening dat dit ook niet de bedoeling is van de gemeentelijke belastingwetgever. De maatstaf van heffing is namelijk het aantal dagen - waarbij een gedeelte van een dag als een gehele dag word gerekend - dat verblijf wordt gehouden op [N] .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dccea2882392899802d00ad91e5b9044628d7322cee3204f2cc4184e3249fdfe | shasum -a 256