Onder 6 Gerechtshof Amsterdam 21 februari 2017

Allereerst geldt dat de gevoelens van onveiligheid en de concentratieproblemen (en daardoor ontstane studievertraging) niet direct hun oorsprong lijken te vinden in het letsel aan de linkerhand van [slachtoffer 5] , maar veeleer in zijn ontzetting over de schietpartij. De rafelige wond aan diens linkerhand kan daarnaast niet worden geschaard onder hetgeen ingevolge artikel 82 Sr onder ‘zwaar lichamelijk letsel’ kan worden begrepen, terwijl het hof die wond, gelet op hetgeen het hof bekend is over het medisch ingrijpen in verband daarmee en de gevolgen daarvan, ook niet voldoende belangrijk acht om naar gewoon spraakgebruik als zwaar lichamelijk letsel te worden aangeduid (vgl. Hoge Raad 16 mei 2000, NJ 2000/510). Waar voorts niet gebleken is dat [slachtoffer 5] ten gevolge van de wond aan zijn hand (en de beperkte knijpfunctie) tijdelijk is uitgevallen of gehinderd is in de uitvoering van een (bij)baan kan dus ook niet worden gezegd dat uit die verwonding tijdelijke ziekte en/of verhindering in de uitoefening van de ambts- of beroepsbezigheden van [slachtoffer 5] is ontstaan. Dit brengt mee dat het verweer doel treft en de verdachte van het onder 5 als eerste cumulatief ten laste gelegde onderdeel moet worden vrijgesproken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db2337b0dd001e0573d1c1158b5912a6ccd23932149a4f5543f8354414129a84 | shasum -a 256