Onder 4.2.2. Gerechtshof Amsterdam 12 december 2017

Gemachtigde stelt dat een direct verband tussen de verhuurderheffing en de mogelijkheid de huren te verhogen door de wetgever wel was beoogd, maar niet is gerealiseerd en dat derhalve een ‘fair balance’ ontbreekt. Als bewijs voor deze stelling verwijst gemachtigde naar het onder 2.3 aangehaalde rapport van de TU Delft. Volgens dit rapport werkt de verhuurderheffing significant nadeliger uit dan waarvan in de wetsgeschiedenis werd uitgegaan. De mogelijkheden om de verhuurderheffing op te vangen door huurverhoging zijn beperkt, in het bijzonder waar het betreft de – overwegend in Amsterdam gelegen – huurwoningen van belanghebbenden. Om die redenen werkt de verhuurderheffing voor belanghebbenden disproportioneel uit en heeft de rechtbank ten onrechte overwogen dat de verdiencapaciteit van verhuurders op peil blijft. Bovendien zijn lidstaten op grond van artikel 1 EP gehouden hun ‘wetgevingsbeloften’ na te komen (EHRM 22 juni 2004, 31443/96 (Broniowski t. Polen), par. 184). Daarin is de wetgever met de verhuurderheffing niet geslaagd. Voorts heeft, aldus nog steeds gemachtigde, de rechtbank in haar beoordeling ten onrechte een passage uit de wetsgeschiedenis betreffende woningcorporaties betrokken (de uitspraak r.o. 27); belanghebbenden zijn immers geen woningcorporaties. Gemachtigde gaat ook in het kader van de proportionaliteitstoets ervan uit dat de verhuurderheffing uitsluitend een budgettair doel dient. De mogelijkheden om de verhuurderheffing te compenseren zijn nog verder beperkt, nu is komen vast te staan dat de wetgever niet een adequate wettelijke grondslag voor het door de Belastingdienst aan verhuurders verstrekken van inkomensgegevens van particuliere huurders, als bedoeld in artikel 7:252a BW, heeft gecreëerd (ABRvS 3 februari 2016, ECLI:RVS:2016:253).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5c55cf850b8cc588ddf71d27cde6ae716ad99f4e573afc52e7e1f5f5e63b90ad | shasum -a 256