Onder 2.10. Gerechtshof Amsterdam 8 februari 2018

- Pas dit jaar, in maart 2017, werd de gang van zaken mij duidelijk. Dit was na een bezoek aan notaris [getuige 1] . Belanghebbenden hebben nimmer de beschikkingsbevoegdheid gehad ten aanzien van de ‘ [grondpercelen] ’. Het was namelijk [betrokkene] die eigenaar was van de ‘ [grondpercelen] ’. Deze persoon bleek inmiddels, dat vertelde notaris [getuige 1] , overleden. De Belastingdienst wist dat belanghebbenden alleen aan de betaling van de vaststellingsovereenkomst (hierna: de VSO) konden voldoen door ‘ [grondpercelen] ’ te verkopen. De Belastingdienst had de aangiften en de financiële gegevens van belanghebbenden tot zijn beschikking. Zij wisten dat er niets anders was. Waar hadden belanghebbenden anders die € 4.000.000 vandaan moeten halen? Alle partijen hebben gemeend dat dit de oplossing was; de verkoop van ‘ [grondpercelen] ’ om zo een einde te maken aan alle geschilpunten die tussen partijen speelden. (…) De heer [belanghebbende 2] heeft altijd gemeend dat hij een optie had op ‘ [grondpercelen] ’. Dat was een toezegging van de heer [betrokkene] . Toen in maart 2017 in het gesprek met [getuige 1] kregen wij te horen dat [betrokkene] reeds in januari 2009 overleden was en werd ook duidelijk dat belanghebbenden niet beschikkingsbevoegd waren ten aanzien van ‘ [grondpercelen] ’. De mondelinge afspraak die de heer [belanghebbende 2] had met de heer [betrokkene] bleek niet afdwingbaar. U vraagt mij hoe dit voor de Belastingdienst duidelijk kon zijn als belanghebbenden zelf al niet eens wisten dat zij niet beschikkingsbevoegd waren. Het getuigenverhoor dient ervoor om de belastingambtenaren hierover te bevragen. (…)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6e5cbe5d69fcc36d592fa05c7c9b5bb772a2d57343b6e32247d19f124c9bdfeb | shasum -a 256