Onder 5.3 Gerechtshof Amsterdam 5 juni 2018

Nu tussen Nederland en Rusland geen verdrag of verordening van kracht is betreffende de rechtsmacht ten aanzien van echtscheiding wordt de vraag of de Nederlandse rechter in geval van litispendentie rechtsmacht heeft, beantwoord op grond van het bepaalde in artikel 12 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Op basis van dit artikel kan de Nederlandse rechter de zaak aanhouden totdat daarin door de buitenlandse rechter is beslist en dient de Nederlandse rechter zich onbevoegd te verklaren indien er reeds een beslissing van de buitenlandse rechter is die voor erkenning in Nederland vatbaar is. Niet in geschil tussen partijen is dat er op de datum van de bestreden beschikking, te weten 21 december 2016, reeds een beslissing over de echtscheiding van de Russische rechter was. Artikel 10:57 BW bepaalt dat een buitenlandse echtscheidingsbeschikking voor erkenning vatbaar is indien zij tot stand is gekomen door de beslissing van een rechter aan wie rechtsmacht toe kwam. Daarbij is leidend of de bevoegdheid van de buitenlandse rechter gebaseerd was op een rechtsmachtregeling die, naar internationale maatstaven gemeten, aanvaardbaar is. Aangezien beide partijen de Russische nationaliteit hebben, was de Russische rechter naar internationale maatstaven bevoegd om de echtscheiding uit te spreken. Dit brengt mee dat de Russische echtscheidingsbeschikking in Nederland voor erkenning vatbaar is, hetgeen ertoe leidt dat de rechtbank zich op grond van artikel 12 Rv onbevoegd had dienen te verklaren om kennis te nemen van het echtscheidingsverzoek van de man. Het hof is dan ook van oordeel dat de bestreden beschikking op dit punt niet in stand kan blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/06ff1d90e4768ee4c07dcc8b201745eb9d370aa8ab2d4cc81a05d330f7bc7d01 | shasum -a 256