Onder 3.8 Gerechtshof Amsterdam 30 oktober 2018

In het onderhavige geval hebben [appellante] en [geïntimeerde] bij het sluiten van de huurovereenkomst overeenstemming bereikt over de door [geïntimeerde] te betalen bedragen als onderdeel van de huurprijs, ook over het bedrag aan servicekosten (‘furniture’) dat hier aan de orde is. Geen wettelijke regel stond partijen daaraan in de weg. Dit brengt mee dat hetgeen in artikel 7:259 BW is bepaald na de eerste volzin van lid 1, niet van toepassing is op deze zaak. Niet is gesteld of gebleken dat partijen nadien een andere regeling zijn overeengekomen. [geïntimeerde] heeft ook op geen enkel moment gedurende de huurperiode van ruim twee jaar bij [appellante] erover geklaagd dat zij met die kosten een probleem had en deze telkens voldaan. Evenmin heeft [geïntimeerde] na ommekomst van het eerste jaar van de huurovereenkomst, en voor het einde ervan, aanspraak gemaakt op een overzicht van de servicekosten van het eerste jaar. Daarbij geldt dat genoemd bedrag, gelet op de wijze van vermelding in de overeenkomst, niet het karakter van een voorschot heeft waarover te zijner tijd een afrekening zal volgen, maar van een vast bedrag dat zonder meer geldt als onderdeel van de totale prijs als bedoeld in artikel 7:237 lid 1 BW. Immers alleen ten aanzien van het bedrag van € 110,- voor de nutsvoorzieningen (“gas/electric/internet”) is in de overeenkomst bepaald dat een verrekening volgt (met dien verstande dat moet worden bijbetaald als volgens een afrekening blijkt dat de werkelijke kosten hoger zijn). Voor een terugbetalingsverplichting op grond van onverschuldigde betaling is gelet op het voorgaande dan ook geen grond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/abe5d40f64a91640badedfafd287c27be05be83ec864c569107e41819fdd0a50 | shasum -a 256