Onder 3.13 Gerechtshof Amsterdam 11 december 2018

Het hof is vrij in het vaststellen van het tijdstip van herstel van de arbeidsovereenkomst. Het hof acht het in de rede liggen het tijdstip van herstel vast te stellen op 17 maart 2016 omdat het ontslag op staande voet niet gegeven had mogen worden, Dräger verplicht was om op dat moment aan [appellant] een hulpplan aan te bieden en, gegeven het feit dat [appellant] vanaf 17 maart 2016 abstinent is, het aannemelijk is dat een dergelijk hulpplan met succes door [appellant] zou zijn doorlopen. Dräger heeft geen omstandigheden gesteld die met zich brengen dat het in de rede ligt het herstel vast te stellen op een later tijdstip dan het tijdstip van ontslag. Dergelijke omstandigheden zijn het hof evenmin gebleken. Dat [appellant] niet eerder dan op 26 augustus 2016 aangegeven heeft bereid te zijn tot het verrichten van zijn arbeid acht het hof voor de vaststelling van het tijdstip van herstel niet beslissend omdat het Dräger bij indiening van het verzoekschrift op 13 mei 2016 reeds bekend was dat [appellant] aanspraak maakte op betaling van zijn loon. Dräger heeft aan haar stelling, dat [appellant] ter zake van het tijdsverloop van de procedure een verwijt treft, geen feiten ten grondslag gelegd die voor het hof aanleiding zouden kunnen zijn om het herstel op een later tijdstip vast te stellen dan het moment van ontslag. Omdat de datum van ontslag en herstel dezelfde is, is er geen aanleiding tot het treffen van enige voorziening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7a6cedcd8d2be4359579a4bff41c7f25913ae16efdab42500244ace649a9105 | shasum -a 256