Onder 3.2 Gerechtshof Amsterdam 11 juni 2019

De rechtbank heeft bij de bestreden beschikking het volgende overwogen. Het verzoek van [appellante] van 25 januari 2016 (zie overweging 2.4) is aan te merken als een verzoek als bedoeld in artikel 36 lid 1 Wbp. De weigering van ING van 6 februari 2016 is aan te merken als een antwoord als bedoeld in artikel 46 lid 2 Wbp. Hetzelfde geldt voor het herhaalde verzoek van de zijde van [appellante] van 13 januari 2017 en het antwoord daarop van ING van 27 januari 2017. [appellante] had in elk geval binnen zes weken na laatstgenoemde datum een verzoekschrift bij de rechtbank moeten indienen. Nu het inleidende processtuk dateert van 23 mei 2017, is het verzoek niet tijdig ingediend zodat [appellante] niet-ontvankelijk zal worden verklaard in haar verzoek. Dat zou anders kunnen zijn indien de verwerking van persoonsgegevens onrechtmatig handelen jegens [appellante] zou opleveren, zo overwoog de rechtbank verder. Daarvan was echter geen sprake. De rechtbank volgt [appellante] niet in haar stelling dat er geen achterstand was in de termijnbetalingen. ING heeft voorts aannemelijk gemaakt dat zij [appellante] bij brief van 21 augustus 2013 heeft gewaarschuwd zoals in artikel 30 van het reglement is voorgeschreven. Ook is niet gebleken dat de gegevensverwerking niet voldeed aan de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit. De rechtbank heeft op grond van een en ander [appellante] niet-ontvankelijk verklaard in haar verzoek en haar in de proceskosten veroordeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/28caeb494ab638727b6ca639a31be47e65b11eae99947b2264e3ad7d1052a2fe | shasum -a 256