Onder 3.7 Gerechtshof Amsterdam 10 december 2019

Wel heeft [appellante] terecht aangevoerd dat de eisen van redelijkheid en billijkheid onder de gegeven omstandigheden meebrachten dat [X ] de overeenkomst niet met onmiddellijke ingang kon beëindigen. Partijen waren immers met elkaar een overeenkomst met een bepaalde duur aangegaan en niet een overeenkomst voor onbepaalde tijd, zoals ook had gekund. Het afspreken van die bepaalde duur schept zekere (financiële) verwachtingen, waaraan niet zonder meer voorbij kan worden gegaan. Daarbij komt dat partijen een lange geschiedenis met elkaar delen, die ermee is begonnen dat tussen hen een arbeidsovereenkomst heeft bestaan. Ook daaraan mocht [appellante] het vertrouwen ontlenen dat [X ] , waarvoor zij al enige jaren werkzaamheden had verricht, en kennelijk tot voor kort naar tevredenheid, haar niet van de ene op de andere dag zou laten vallen. Voorts kan het hof in de opzeggingsbrief ook niet lezen dat [appellante] de haar opgedragen werkzaamheden niet goed zou hebben verricht. Veeleer lijkt sprake van een incompatibilité des humeurs . Onder deze omstandigheden had [X ] in redelijkheid een opzegtermijn van (minstens) twee maanden behoren te hanteren. Nu zij dat niet heeft gedaan is [X ] schadeplichtig. De schade bestaat in het loon over die minimale opzegtermijn, door het hof afgerond tot € 3.000,=.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5090dfd9093babe52f1792ed975f7e2b22912500821db876ddc482e4bb297c4 | shasum -a 256