Onder 4.13 Gerechtshof Amsterdam 19 mei 2020

[appellant sub 1] heeft ervan afgezien om zelf nieuw bewijs aan te dragen en daarmee van het niet nader horen van de heer [B] . Met betrekking tot het proces-verbaal waarin het verhandelde ter zitting niet of nauwelijks is opgenomen heeft te gelden dat de wet niet voorziet in een verplichting van de arbiters een schriftelijk verslag aan partijen ter beschikking te stellen van hetgeen tijdens een zitting is voorgevallen (HR 29 januari 2010, NJ 2011/270, rov. 3.4). Niet gesteld of gebleken is dat [appellant sub 1] een beroep heeft gedaan op de uitzondering van rov. 3.5.2 van voornoemd arrest. Het NAI Reglement bevat evenmin een zodanige verplichting. Ten slotte heeft [appellant sub 1] gesteld dat het scheidsgerecht niet heeft besloten naar de regelen des rechts door de zelf opgestelde schadebegroting en de daaraan ten grondslag liggende bewijsstukken in het kader van hoor en wederhoor niet aan partijen voor te leggen. Op grond van artikel 1039 Rv staan de bewijsvoering, de toelaatbaarheid van de bewijsmiddelen, de bewijslastverdeling en de waardering van het bewijs ter vrije bepaling van het scheidsgerecht, tenzij partijen anders zijn overeengekomen. Het hof oordeelt daarom dat het scheidsgerecht, door gebruik te maken van een eigen schadebegroting, waarvoor op voorhand instemming van partijen is gevraagd en verkregen en de daaraan ten grondslag liggende bewijsstukken (deels) aan partijen voor te leggen, heeft besloten naar de regelen des rechts.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bbf23ec14b7f61e8eac777a570954d2075ab9da0d136e3fc11cfe81dcabdf3b | shasum -a 256