Onder 2.1.2. Gerechtshof Amsterdam 14 januari 2020

De heffingsambtenaar heeft hiertegen in de eerste plaats aangevoerd dat geen aanleiding bestaat voor het toekennen van enige vergoeding, omdat van een overschrijding van de redelijke termijn geen sprake is. Hij heeft ter zake betoogd dat de overschrijding van de termijn van zes maanden voor behandeling van het bezwaarschrift is veroorzaakt doordat belanghebbende vijf maanden de tijd heeft genomen voor het motiveren van zijn bezwaarschrift. Het Hof overweegt ter zake als volgt. De invloed van de belanghebbende en/of diens gemachtigde op de duur van het proces kan aanleiding vormen voor verlenging van de redelijke termijn voor de behandeling van een bezwaarschrift, bijvoorbeeld indien sprake is van herhaalde verzoeken om verlenging van gestelde termijnen of om uitstel voor (het voldoen aan) uitnodigingen of oproepingen (vgl. Hoge Raad 19 februari 2016, nr. 14/03907, ECLI:NL:HR:2016:252, r.o. 3.5.1). Evenwel is in casu gesteld noch gebleken dat belanghebbende heeft verzocht om verlenging van een door de heffingsambtenaar gestelde termijn voor het indienen van de (nadere) motivering van het bezwaarschrift, zodat een dergelijke situatie zich hier niet voordoet. Het ligt op de weg van de heffingsambtenaar om een termijn te stellen voor het (nader) motiveren van een bezwaarschrift en deze termijn te bewaken. De enkele omstandigheid dat een belanghebbende niet eigener beweging een (nadere) motivering aan de heffingsambtenaar doet toekomen rechtvaardigt geen langere behandelduur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d8ea57e75d5f426da0aa5de3cfadcd7875d24544b3da5cba090e81c52799ff8e | shasum -a 256